پینک فلوید

سال ١٩٧۵ . یک آلبوم کوتاه اما بسیار شنیدی و غنی . بعد از فریاد بلندی مثل the dark side of the moon حالا نوبت کمی آرامش بود . شاید هم کمی یاد آوری خاطرات گذشته .wish you were here  . می توانید از نامش حدس بزنید که برای پاسداشت و قدردانی از چه کسی این آلبوم شکل گرفت . بله سید برت . دو ترانه این البوم صرفا برای او متولد شد . wish you were here . و shine on you crazy diamond .که البته این آخری در دو پارت شکل گرفت . در این ترک شاهد هنرنمایی رایت و گیلمور هستیم .فضایی که رایت با کییبوردش می سازد بسیار بدیع است و زمزمه ای از  space rock را به گوش می رساند . سولوی بلوز گونه ای که گیلمور برای این ترک در نظر گرفته است بسیار تاثیر گذار و گویای احساسات درونی انها نسبت به برت است . این موزیک را می توانید در خلال فیلم good morning night  هم بشنوید.  welcome to machine . دو لاین وکال از گیلمور و جولان دادن ریچارد رایت . کار با سینتی سایزر این روزها برای پینک بسیار خوشایند است . have a cigar هم همانی ست که در قسمت اول گفتم . پینک خودش را به سوال می کشد . سرش را پایین می اندازد و می گوید ما هم اکنون جزوی از نظام سرمایه داری هستیم . یک اتفاق جالب هنگام ضبط این آلبوم . بر و بچه ها مشغول ضبط بودند که سید برت وارد استودیو می شود . گیتاری بر می دارد و می گوید : خب بچه ها شروع کنیم !!!!!!!! سالها از او خبری نبود . آنها حتی در نگاه اول او را نشناختند . تا گیلمور به گریه می افتد و سید را به یاد می آورد . سید همان طور که آمده بود خیلی زود و بدون خداحافظی استودیو را ترک می کند . شای اگر L.S.D نبود ، سید همچنان با گروه می ماند . گروهی که خودش راه انداخت .

آلبوم animals در ١٩٧٧  راهی بازار می شود . یک مانیفست جدید از پینک فلوید . به این آلبوم خیلی کم پرداخته شده است اما بار معنای زیادی دارد و موسیقی پینک را بدون دستکاری و یا حذف پراگرسیو ، به سمت اسپیس راک می کشاند . یک ترکیب عالی جدید . مثل اینکه آنها تازه به نقش پر رنگ رایت پی برده اند . البته می توان گفت از نظر سواد موسیقی او از بقیه بسیار بالا تر است و بسیاری ر ترکهای پینک را هم او تنظیم کرده است . منتهای مراتب خلاقیت بالای گیلمور در نوازندگی و واترز در آهنگسازی شاید کمی او را به سکوت وامی داشت . علاقه اول او موسیقی جز است . به خاطر همین سلیقه در بسیاری ار موزیکها سطح پینک را به شدت بالا کشیده است اما کمتر دیده شده است . dogs . ١٧ دقیقه و ٣ ثانیه مخاطب را میخکوب کردن کار دشواریست . حمله مستقیم پینک به ماتریالیستها و امپریالیزم . شاید مثال حیوانات  آن صورت که پینک به تصویر کشیده است ، بهترین مثال باشد . این تررک را گیلمور نوشته است . البته ترانه ها همه از واترز است . وقتی sheep را گوش کنید کاملا دو زاری تان می افتد که این آلبوم بسیار متفاوت و قدرتمند است و نباید دست کم گرفته شود . بلکه باید الگویی برای مثال هایمان باشد .

در ١٩٧٨ گیلمور یک آلبوم مستقل داد که به ما ربطی ندارد . پس می رسیم به دومین اصل مطلب پینک فلوید .

١٩٧٩ . شاهکار . آنارشیزم مطلق . البومی که یک هفته موجب تعطیلی مدارس در انگلستان شد . we dont need no education . آلبوم معروف the wall . پینک آلبوم ها شاخص تری هم دارد و اما مخاطب عام این گروه را با این آلبوم می شناسد . به دلیل ازدیاد ترک ها ( ٢٧ ترک ) تصمیم گرفتم راجع به آلبوم توضیحات دیگری بدهم . در این آلبوم علی رغم وجود lyrics های قدرتمند ، چیزی از بار موسیقایی کم نشد . کما اینکه زیاد هم شد . ترانه های این آلبوم مطعلق به واترز است و همین طور اکثر موزیک ها . دوره ی بعد از جنگ جهانی دوم که هم زمان با کودکی واترز بود تاثیری بسیار منفی رو ی روان او گذاشته است و این آلبوم فریاد انزجار او از جنگ است . پدری که در جنگ کشته می شود . مادری که بیش از هر چیز به فکر خودش است . همسری که خیانت می کند . جامعه ی ماشینی . تلوزیون که جز مشتی دروغ تحویل دهد نمی دهد . معلمی که اهمیتی به خلاقیت دانش آموزانش نمی دهد و فقط به نظم می اندیشد . مدرسه ای که از بچه ها چیزی جز ماشین نمی سازد - یا انها را چرخ می کند - فساد اخلاقی و ولنگاری جامعه و ...و...و... . البته اینها زندگی واترز نبود بلکه داستانی بود که پینک به تصویر می کشد . این آلبوم یک سناریوی کامل است و تمام ترکها به هم ارتباط دارند . بهتر است تمام ترکها را به ترتیب گوش دهید و فیلم the wall اثر allan parcker را هم ببینید تا تمام اینها را به خوبی درک کنید . برای اینکه حق گیلمور ضایع نشود اشاره می کنم به comfortably numb و the trial  که از ساخته های اوست و سولو های بی نظیرش در تمامی ترکها .

در ١٩٨٣ در شرایطی که اوضاع گروه به شدت نا به سامان بود و تک روی های واترز به اوج خود رسیده بود آلبوم final cut منتشر شد . آلبوم همیشه خاموش پینک . واترز تمی را در پیش گرفته بود که گوشها عجیب می امد . دکلمه کردن . خلوت بودن ملودیک موسیقی و پرداختن بیش از پیش به زیر ساخت موسیقی . استفاده از سازهای جدید مثل ترومپت و چلو . ( اشتباه نکنید ویلن سل وجود ندارد . سلو بنویسید چلو بخوانید. cello )  اینها مشخصات سبک جدید او بود . از گیلمور خیلی کم استفاده شد و رایت کنار گذاشته شد . باز هم از جنگ گفت و آسیبهایی که از چشم مردم پوشیده می نمایید . این آلبوم هم سناریویی بود . از آثار شاخص می توان به the fletcher memorial home اشاره کرد و خود ضربت نهایی . درد های درونی یک سرباز بر گشته از جنگ را می توانید به زیبایی در این آلبوم حس کنید . بهتر است برای درک بهتر به سرغ کتاب ترنه های پینک فلوید به ترجمه ی   م.آزا  رجوع نکنید . چرا که بیشتر به اشتباه خواهید افتاد . برای ترکهایی مثل two sun in the sunset و final cut  باید به تحلیل بیشتری پرداخت تا ارتباطش با بقیه ترکها را بهتر درک کرد .

١٩٨۵ واترز گروه را ترک کرد . رایت به گروه باز گشت و رهبری گروه به دست گیلمور افتاد . چگونگی این اتفاقات هم بماند بری بعد . مهم این است که حالا با هم مشکلی ندارند و در live earth دست در گردن هم انداختند و به دوربین ها لبخند زدند . البته رفتن واترز اجتناب نا پذیر بود . او سبک جدیدی را پایه گذاری کرده بود که در چهارچوب پینک تعریف ناپذیر بود . او هر یال خودش را ارتقا می دهد . می توانید شاهکارهایش را از ١٩٩۴ به بعد بشنوید .

البوم  momentry laps of reason  در ١٩٨٧ به رهبری گیلمور منتشر شد . واترز واکنش نشان داد و گفت آلبومی از این بدتر در عمرم نشده بودم . که البته زیاد هم اینگونه نبود . درست است که با روند کاری پینک تفاوتهای زیادی داشت . اما قابل تامل است . به خصوص ترکهایی مثل on the turning away و dog of war . گیلمور در این آلبوم نوعی از پراگرسیو راک را در یک ترک به نمایش گذاشت که بسیار زیبا بود . و در عین حال بدیع . سولوی بسیار کوتاه . استفاده از sound effect های طبیعی و ایجاد فضایی نا مانوس اما گوش نواز . اسم این ترک sing of life است . حتما بنشینید و بارها و بارها گوش کنید . و شک نکنید که گیلمور هم خلاقیتهایی دارد . اما بیشتر انها در راستای نوازندگی است . و البته ساخت افکت و هرگز سعی نکنید او را با واترز مقایسه کنید و بگویید این بهت است یا آن . گیلمور یک نوازنده ی حرفه ای و خوش ذوق است و واترز یک آهنگساز قدر . پس می بینید که المانهای لازم برای مقایسه شدن را ندارند . اما از همه انها گذشته ترک sorrow یکی از شاهکارهای پینک است . سولوی ان بدون شک قوی ترین سولوی گیلمور بعد از comfortably numb است که با اتفاق نظر اکثر کارشناسان و منتقدان موسیقی راک هوشمندانه ترین سولوی تاریخ پینک است .

در ١٩٨٨ طی یک باز اجرایی از چندین آهنگ پینک آلبومی به نام delicate sound of thounder متولد شد که گوش دادنش واقعا سودمند است . تنظیم مجدد بهترینهای پنک واقعا کار خوبی از آب در آمد مگر ترکهای the wall و money که از نظر سطح کیفی بسیار پایین تر  از اجرای اصلی شان نشان دادند . هنرنمایی guy patt نوازنده بیس جدید گروه قابل لمس است هر چند که تکیه بر جای بزرگان زدن .........

و اما division bell . ١٩٩۴ . که آخرین کار پینک فلوید با حضور اعضای اصلی به شمار می آید . پراگرسیو راک مدرنی که در عصر آلترنیتیوها ، به همه آنها فهماند که راک یعنی این نه آنچه شما کودکان مو سیخ سیخی می نوازید . پینک دوباره زنده شد .  a great day to freedom با بخش پایانی تاثر گذار و ترانه ای تامل بر انگیز . cluster one مه جزو همان ترکهای تنهای قبلی بود . منظورم مثل sing of life است که اشاره کردم . هم نوازی رایت و گیلمور خیلی مختصر و مفید . coming back to life یک ترک که به نظر عاشقانه است اما حرفهای زیادی برای گفتن دارد و سولوی ابتدایی زیبایش که با نگاهی به بلوز ساخته شده است . و high hopes  که یک ترک دور افتاده بود و از زمان برت به جای مانده بود . گیلمور ان را به زیبایی هرچه تمام تر تمام کرد . ترانه ی به شدت فلسفی ان ما را به یاد پینک دهه ٧٠ می اندازد . keep talking یک نونه ی مثال زدنی از electronic music  که در عصر حاضر جای زیادی برای خود باز کرده است . به افکتهای استفاده شده در ان ترک خوب توجه کنید . و صدای گیلمور که در قسمت سولو با گیتارش آمیخته شده است . maroond ار بهترین های راک بی کلام است . گیلمور با افکتی که ساخت توانست وسعت صدای هر سیم گیتار را از ٢ اکتاو به ٣ اکتاو برساند !!! و در نهایت هم what do you want from me .

تعریف پینک فلوید کار بسیار سختی ست . پرداختن به همه ترکهای این گروه شاید به راحتی ٢٠ مقاله ی مفصل بطلبد . برای همین من تنها به بعضی از ترکها از هر آلبوم پرداختم آن هم خیلی خیلی مختصر . اما با شجاعت می توانم بگویم این تنها گروهی ست که کار بد یا سطح پایین ندارد . اهمیتی که انها به ترانه هاشان داده اند در هیچ کجای رک نمی توان یافت . توجهی که به موسیقی کرده اند و نخواستند همه ی حرفها را ترانه بگوید در تاریخ راک بی نظیر است  .امیدوارم از خواندن این دو مطلب لذت برده باشید .